Verdriet went nooit -- en dat is maar goed ook.
Soms krijg ik de vraag: “Freddy, went het eigenlijk ooit… al dat verdriet?”
Mijn antwoord is eigenlijk altijd hetzelfde: nee. En eerlijk gezegd wil ik ook niet dat het went.
In mijn werk kom ik emoties tegen in alle vormen. Verdriet natuurlijk, maar ook spanning, opluchting, schuldgevoel, boosheid, verwarring… en soms ineens een warme lach, omdat iemand iets moois vertelt over wie ze moeten missen. Het is intens. En het raakt me ook écht, want ik stap op een heel kwetsbaar moment iemands leven binnen.
Wat mij helpt, is dat ik tijdens het regelen heel bewust twee dingen tegelijk doe: ik blijf mens, maar ik bewaak ook de rust. Ik ben degene die overzicht houdt wanneer jullie hoofd vol zit. Ik zet de stappen op volgorde, leg rustig uit wat er kan, wat er moet, en ik herhaal het gerust tien keer als dat nodig is. Niet omdat je het niet snapt, maar omdat verdriet simpelweg ruimte inneemt. En dan is het fijn als iemand zegt: “Kom, we doen het samen.”
Toch neem ik de verhalen soms mee. Een lege stoel aan tafel. Een kindje dat nog niet begrijpt wat er gebeurt. Een partner die ineens alleen achterblijft. Dat soort momenten blijven hangen. Vroeger probeerde ik dat sneller van me af te zetten, maar ik heb geleerd dat dat niet werkt. Emoties wegduwen betekent vaak dat ze later harder terugkomen.
Dus ik heb mijn eigen manier gevonden om het na afloop een plek te geven. Soms is dat een paar minuten stilte in de auto, zonder radio, of juist mét en dan het volume op standje 30 (maximaal in mijn auto 😉).
Even ademhalen. Even terugdenken. Soms schrijf ik kort wat ik heb meegemaakt, gewoon voor mezelf, om het ‘scherpe randje’ uit mijn hoofd te halen. En soms praat ik er even over met mijn vrouw of een collega uit het vak. Niet tot in detail, maar net genoeg om het niet op te laten stapelen.
Wat ik daarbij altijd probeer te onthouden is dit: het verdriet is niet van mij, maar ik mag het wel even dragen. Ik mag ernaast staan, het een stukje lichter maken door rust en aandacht te brengen. En daarna leg ik het terug, met respect. Zodat ik de volgende familie weer met dezelfde betrokkenheid kan begeleiden.
En als jij ooit denkt: “Ik weet niet hoe ik dit moet doen, waar ik moet beginnen, of hoe ik overeind blijf,” weet dan dat je dat niet alleen hoeft uit te zoeken. Ik loop met je mee. Rustig. Menselijk. Stap voor stap.
Freddy Onderstal
Register Uitvaartverzorger
0318 - 25 0318
Dit artikel delen op...
