Verhalen uit de praktijk
De uitvaartverzorger in korte broek
Even een luchtig verhaal uit het dagelijks leven.
Je hebt van die momenten waarop je zelf denkt: gewoon even snel boodschappen doen.
En vervolgens blijkt dat “even snel” toch weer anders loopt.
Pas geleden, tijdens die warme dagen, liep ik in de supermarkt. Niet in pak. Niet in overhemd. Niet met nette schoenen. En al helemaal niet met zo’n serieuze blik waarvan mensen misschien denken: ja, dát is een uitvaartverzorger.
Nee.
Ik liep daar gewoon als Freddy.
In korte broek.
T-shirt aan.
Boodschappenmandje in mijn hand.
Mijn persoonlijke tattoos zichtbaar op mijn armen.
En met het grote levensvraagstuk of ik naturel chips, paprika chips of toch maar iets gezonds moest meenemen.
Dat laatste duurde overigens verdacht lang.
Ik stond ergens tussen de schappen, waarschijnlijk met zo’n blik alsof ik een belangrijke uitvaartbespreking voerde met een zak borrelnoten, toen ik ineens hoorde:
“Hé… jij bent toch Freddy?”
Ik keek om en zag iemand die ik een tijd geleden had mogen begeleiden bij een afscheid.
Dat zijn van die ontmoetingen die je meteen even raken. Niet zwaar, niet ongemakkelijk, maar wel bijzonder.
Want voor mij is het op dat moment een gewone dag. Een boodschap. Warm weer. De vraag of er nog koffie in huis is.
Maar voor de ander ben ik vaak verbonden aan een periode die heel anders voelde. Een periode van verdriet, afscheid nemen, regelen, herinneringen ophalen en proberen overeind te blijven.
Ze keek me aan, glimlachte en zei:
“Ik moest echt twee keer kijken. Ik ken je alleen maar netjes aangekleed.”
Daar moest ik zelf ook om lachen.
Ik zei:
“Ja, dit is de vakantiefolder-versie van de uitvaartverzorger. Zelfde begeleiding, alleen met iets meer knie in beeld.”
Gelukkig kon ze erom lachen.
En zo stonden we daar ineens even te praten. Gewoon in de supermarkt. Niet aan een keukentafel met papieren erbij. Niet in een aula. Niet bij een afscheid. Maar tussen de dagelijkse dingen.
Tussen de boodschappen.
Tussen mensen die haast hadden.
Tussen komkommers, brood en aanbiedingen die je eigenlijk niet nodig hebt.
Ze vertelde hoe het nu ging. Dat sommige dagen goed gingen. Andere dagen wat minder. Dat het afscheid nog vaak door haar hoofd ging. En ook dat bepaalde kleine dingen haar waren bijgebleven.
Dat vind ik altijd bijzonder om te horen.
Want als uitvaartverzorger ben je er maar een korte periode heel dichtbij. Je loopt even mee in een stukje van iemands leven waarin alles op z’n kop staat. En daarna gaat het leven weer verder.
Niet omdat het verdriet weg is.
Niet omdat iemand vergeten wordt.
Maar omdat het leven nu eenmaal doorgaat.
Er moet weer brood gehaald worden.
De wasmachine draait weer.
Er moet weer getankt worden.
Je vergeet alsnog de helft van je boodschappen.
En ondertussen draag je iemand gewoon met je mee.
Dat maakt zulke ontmoetingen mooi.
Je ziet elkaar eerst op een kwetsbaar moment. En later kom je elkaar zomaar weer tegen in het gewone leven. Dan is er ruimte voor een lach, voor een kort gesprek, voor een herinnering.
En ja, soms dus ook voor de ontdekking dat een uitvaartverzorger niet altijd in nette kleding door het leven gaat.
Soms loopt hij gewoon in korte broek door de supermarkt.
Met tattoos op zijn armen.
Met een boodschappenmandje.
En met lichte twijfel bij het chipsvak.
Afscheid nemen is al serieus genoeg.
Daarom vind ik het belangrijk om zelf vooral mens te blijven.
Gewoon Freddy.
Ook op warme dagen.
Ook in korte broek.
#FreddyOnderstalUitvaartzorg #uitvaartzorg #uitvaartverzorger #Ede #Veenendaal #Wageningen #rouw #afscheid #persoonlijkafscheid #gewoonmenselijk #nabestaanden
