Even persoonlijk
Wie ben ik eigenlijk buiten mijn werk?
Op mijn website en op social media gaat het vaak over mijn werk als uitvaartverzorger. Maar achter dat werk zit natuurlijk ook gewoon een mens.
Op mijn website en op social media gaat het vaak over mijn werk als uitvaartverzorger. Over afscheid nemen, keuzes maken, rouw, uitvaarten en alles wat daarbij komt kijken.
Maar achter dat werk zit natuurlijk ook gewoon een mens.
Daarom leek het me mooi om eens iets meer te vertellen over wie ik ben buiten mijn werk om. Want hoewel mijn werk een groot deel van mijn leven is, ben ik niet alleen uitvaartverzorger.
Ik ben ook gewoon Freddy.
Getrouwd met Liesbeth. Vader van Luna, Valentijn en Jarno. Luna is 16, Valentijn 13 en Jarno 10. Dat betekent dat er thuis genoeg gebeurt. School, sport, afspraken, puberhumor, gewone gezinsdrukte en soms ook gewoon de vraag wie nu eigenlijk de vaatwasser had moeten uitruimen.
Het gewone leven dus.
En dat gewone leven vind ik belangrijk.
Misschien juist omdat ik in mijn werk zo vaak zie hoe waardevol het gewone eigenlijk is. De kleine momenten. Samen eten. Even weg met elkaar. Een grap aan tafel. Een foto die later ineens veel meer betekent dan je op dat moment had kunnen bedenken.
Ik hou van reizen en uitstapjes. Niet altijd omdat het groot of bijzonder moet zijn, maar omdat herinneringen maken zo belangrijk is. Even samen ergens naartoe. Iets zien. Iets beleven. Later kunnen zeggen: “Weet je nog toen?”
In mijn werk kom ik dagelijks families tegen die terugkijken op een leven. Dan gaat het vaak niet alleen over grote gebeurtenissen. Juist de gewone herinneringen komen naar boven. Vakanties. Zondagen. Autoritten. Een dagje weg. Een grap die altijd terugkwam. Een foto waarvan niemand toen wist dat die ooit zo waardevol zou worden.
Misschien ben ik me daardoor nog meer bewust geworden van hoe belangrijk het is om herinneringen te maken zolang het kan.
Naast mijn gezin en mijn werk heb ik ook een aantal interesses waar ik echt van kan genieten.
Vliegtuigen bijvoorbeeld.
Die hebben me altijd geboeid. Niet alleen vanwege het reizen, maar ook vanwege de techniek en de uitstraling. Het zijn mooie, machtige machines. Prachtig om naar te kijken. Het opstijgen, het landen, het geluid, de beweging, alles wat erbij komt kijken. Ik kan daar oprecht van genieten.
Ook racen vind ik geweldig. Niet alleen Formule 1, maar ook IndyCar en langeafstandsraces. Het gaat voor mij niet alleen om snelheid, maar ook om techniek, strategie, concentratie en het samenspel tussen mens en machine. Urenlang kijken naar auto’s die rondjes rijden klinkt voor sommige mensen misschien niet heel spannend, maar voor mij zit daar juist veel in.
En dan is er nog mijn fascinatie voor de Titanic.
Niet zozeer de film uit 1997, maar vooral het schip zelf. De geschiedenis, de bouw, de techniek, de verhalen erachter. Dat enorme schip, de trots van die tijd, en tegelijk het besef hoe kwetsbaar alles uiteindelijk kan zijn.
Die fascinatie gaat zelfs zo ver dat de Titanic als tattoo op mijn arm staat. Dat zegt misschien wel genoeg.
Fotografie hoort ook bij mij. Ik hou ervan om momenten vast te leggen. Niet alleen de perfecte plaatjes, maar juist de beelden die sfeer hebben. Een blik, licht, een omgeving, een klein detail. Soms zegt een foto meer dan een heel verhaal.
Dat zie ik ook terug in mijn werk. Foto’s spelen vaak een grote rol bij een afscheid. Een beeld op een rouwkaart, een foto bij de kist, een presentatie tijdens de dienst. Vaak zijn het niet de meest perfecte foto’s die het meeste doen, maar de foto’s waarop iemand echt zichzelf is.
Ik denk dat dat ook goed bij mij past.
Ik hou niet zo van gemaaktheid. Niet privé en niet in mijn werk. Doe maar gewoon, maar wel met aandacht.
Een afscheid hoeft van mij niet stijf of afstandelijk te zijn. En ik hoef zelf ook niet altijd de uitvaartverzorger in pak te zijn. Natuurlijk kleed ik me netjes als de situatie daarom vraagt. Maar uiteindelijk draait het niet om een pak, een stropdas of een formele houding.
Het draait om vertrouwen.
Om rust.
Om het gevoel dat mensen bij iemand aan tafel zitten die weet wat er moet gebeuren, maar ook gewoon mens blijft.
Dat probeer ik in mijn werk steeds mee te nemen. Ik ben professioneel, maar niet afstandelijk. Betrokken, maar niet opdringerig. Rustig, maar wel duidelijk. En soms mag er ook best een beetje luchtigheid zijn, zelfs in een moeilijke week.
Want afscheid nemen is al serieus genoeg.
Juist daarom vind ik het belangrijk dat families voelen dat ze zichzelf mogen zijn. Dat er ruimte is voor verdriet, maar ook voor een glimlach. Voor stilte, maar ook voor een herinnering waar iedereen om moet lachen. Voor nette keuzes, maar ook voor keuzes die misschien niet standaard zijn en toch precies passen.
Wie ik privé ben, neem ik uiteindelijk ook mee in mijn werk.
Als echtgenoot weet ik hoe waardevol samen door het leven gaan is.
Als vader weet ik hoe belangrijk het is om herinneringen te maken.
Als mens weet ik dat niemand perfect is en dat het leven soms anders loopt dan je had gedacht.
En als uitvaartverzorger zie ik bijna dagelijks hoe belangrijk het is om goed afscheid te kunnen nemen.
Niet volgens een vast plaatje.
Maar op een manier die klopt.
Bij de persoon die is overleden.
Bij de familie die achterblijft.
En bij het leven dat geleefd is.
Dus ja, op mijn website zie je vooral Freddy Onderstal Uitvaartzorg.
Maar daarachter zit ook gewoon Freddy.
Man van Liesbeth. Vader van Luna, Valentijn en Jarno. Liefhebber van vliegtuigen, racen, fotografie, reizen, uitstapjes en zelfs de Titanic.
Iemand die houdt van het gewone leven.
En misschien is dat juist wel wat mijn werk persoonlijk maakt.
Dat ik niet alleen kom regelen.
Maar ook als mens naast mensen probeer te staan.
Freddy Onderstal
Register Uitvaartverzorger
