Tijdens het gesprek met de naaste familie om de uitvaart van meneer vorm te geven, hoorde ik dat er twee kleinkinderen waren. Twee jonge jongens, die vooraf al veel vragen aan hun ouders hadden gesteld over hoe dat dan gaat, zo'n uitvaart. Wat gebeurt er allemaal op zo'n grote dag en wat doet die vreemde man die wij niet kennen dan allemaal voor ons?

Ik had deze twee stoere jongens nog niet gezien, tot de dag van de uitvaart. Toen ik de jongens voor het eerst zag, zag ik wat twijfel in hun ogen. Ik zag dat zij mij wat wilden vragen, maar het niet durfden.

Na een klein tijdje 'kat-uit-de-boom-kijken', ben ik op de jongens afgestapt om wat meer kennis te maken.

Vanaf dat moment was het ijs gebroken voor deze mannen en hadden we, voorafgaand aan de afscheidsdienst, al een mooi gesprekje samen.

Wie was opa voor jou? Wat vond je nou het meest leuke om met opa te doen? Zag je opa vaak?
Allemaal vragen die de jongens enthousiast hebben beantwoord.

De dienst in de kerk begon, ze waren vol aandacht aan het luisteren naar de mooie woorden die gesproken werden en de mooie muziek die op het orgel werd gespeeld. Na de dienst kwamen ze naar mij toe gerend en stelden ze mij de vraag of ze mochten helpen om opa in de rouwauto te zetten voor we naar de begraafplaats zouden rijden. Uiteraard mag dat!

Samen met hun ouders hebben we opa netjes in de rouwauto geplaatst, en ook hierbij stelden ze prachtige vragen als; "waarom gaat opa nu eerst met zijn voeten de auto in en waarom niet met zijn hoofd?".

Uiteraard neem ik daar de tijd voor om de vragen te beantwoorden. Niet te 'zwaar', juist nu moet je de gesprekken en de antwoorden luchtig houden. Vooral 'eerlijkheid' is hierbij ook belangrijk. Het advies wat ik altijd aan ouders geef om ook zo vragen van kinderen te beantwoorden. Draai er niet omheen, zeg gewoon hoe het is. Ik zag aan de jongens dat ze het allemaal bijzonderen interessant vonden wat er allemaal gebeurde. Maar helaas moest ik de vraag "mogen wij de rouwauto rijden" met "nee" beantwoorden.
Wel stelde ik voor dat ze samen voorin mee mochten rijden naast de chauffeur, maar dat was toch wel erg spannend :). Dan toch liever gewoon met papa en mama in de auto.

Eenmaal op de begraafplaats aangekomen, stelde ik voor dat de jongens uit hun eigen auto zouden stappen en met mij samen voor de rouwauto uit zouden lopen, het laatste stuk. Nou, dat wilden zij natuurlijk wel, want dat was, ik citeer, "toch wel errug stoer!". "Papa! Mama! Wij gaan met deze meneer mee! Tot zo!".

Tijdens het voorlopen proefde ik dat ze het ook wel spannend vonden. "Waar gaan we nu heen, meneer?". "Wat gaan we dan nu doen?", "wat gebeurt er dan nu met opa?", "blijft opa dan straks helemaal alleen als wij weer weg zijn?", "komt dan straks allemaal zand op de kist van opa?", en zo nog een paar vragen. Ik had mijn antwoord nog niet uitgesproken, of de volgende vraag was er alweer. Prachtig vind ik dat!
De interesse die zij toonden in alles. Ze wilden samen alles weten.

Totdat...

...er ineens een gans het weggetje over stak, die onderweg was naar de vijver aan de andere kant van de begraafplaats. "Hey! Kijk nou! Hahahaha, die gans loopt gek!"

Vervolgens huppelden ze vrolijk naast mij mee tot we bij onze bestemming aan waren gekomen. Geen vragen meer over opa gesteld of over wat er dan ging gebeuren. Van de serieuze blikjes was niet veel meer over; de jongens waren heerlijk vrolijk met elkaar aan het kletsen, deden het loopje van de gans na en vroegen zich af waar de gans dan de rest van de dag allemaal mee bezig zou zijn...

--

Prachtig, toch, de onbevangenheid van deze jongens? Stellen mooie vragen, horen het antwoord vol interesse aan en gaan vervolgens en heel snel over tot de orde van alledag, alsof er niets aan de hand is.

Freddy Onderstal